لبیک یا خامنه ی

 

دانشمندان در آسمان چه می‌بینند؟

سوره آل عمران

«آل عمران» سومین سوره‌ی قرآن است كه 200 آیه دارد و در مدینه نازل شده است و از آنجا ملاك اصلی نامگذاری سوره‌ها، مهمترین و جالبترین موضوعی است كه در آن آمده است. آن را "آل عمران" نام نهاده‌اند و مراد از "عمران"، پدر حضرت مریم است. چون در این سوره گزارش مبسوط و گسترده‌ای از حضرت عیسی (علیه السلام) و مادر گرامیش بیان شده.

هدف این سوره توجه دادن مؤمنان به دشمنانشان از نصاری و یهود و مشرکان که دست در دست یکدیگر داده‌‌اند تا نور خدا را خاموش کنند. و دعوت آنان به وحدت کلمه در دین، و صبر و ثبات در پاسداری از مرزهای آن است.

داستان احد، مباهله با مسیحیان منطقه‌ی نجران، بیان برخی مسایل مربوط به یهودیان، دعوت به مقابله با مشرکان و دعوت به صبر و برقراری ارتباط از جمله مسایل مطرح شد، در این سوره مبارکه است.

در این سوره خدای سبحان حقایق از دین را که موجب هدایت مومنان و پاکیزگی جان آنهاست تذکر داده و با آن وسوسه‌های شیطانی و شبهه‌های باطل اما حق‌نمای اهل کتاب را می‌زداید. در این سوره آمده‌است که خدای بلند مرتبه از تدبیر سلطنت خود غافل نیست و دیگران قادر نیستند او را ناتوان سازند.

خداوند در این سوره فرموده است كه دین و هدایت گروهی از بندگان را بر اساس عادت جاری و روش دائمی، یعنی روش اسباب و علل است اختیار کرده و مومن و کافر طبق سنت اسباب حرکت می‌کنند و این دنیا دار امتحان و امروز روز عمل و فردا روز جزاء است.

 

إِنَّ فِی خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَ الأَرْضِ وَ اخْتِلاَفِ اللَّیْلِ وَ النَّهَارِ لآیَاتٍ لِّأُوْلِی الألْبَابِ¹

این آیات نورانی بیانگر آنند که مؤمنان و ابرار، پیوسته در یاد خداوند سبحان و در اندیشه‌ی آیات الهی و پناه بردن به خدا از عذاب آتش و درخواست مغفرت و بهشتند و خدا نیز آنچه را که خواسته‌اند نصیب آنان خواهد کرد.

اما کافران، مشغول زندگی كم‌ارزش دنیا بوده و جایگاهشان آتش است كه به زودی بر آن دچار خواهند شد و حال آنها با حال مومنان قابل قیاس نیست.

 

الَّذِینَ یَذْكُرُونَ اللّهَ قِیَامًا وَ قُعُودًا وَ عَلَىَ جُنُوبِهِمْ وَ یَتَفَكَّرُونَ فِی خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَ الأَرْضِ

رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَذا بَاطِلاً سُبْحَانَكَ فَقِنَا عَذَابَ النَّارِ ²

خردمندان کسانی هستند که در همه حال خدا را یاد كرده و هیچگاه او را فراموش نمی‌کنند.آنها می‌دانند که این عالم بی‌هدف و باطل نیست و همه به سوی هدفی در حرکتند و به گاه آن هدف، سزای آنچه بوده و شده‌اند به آنان داده خواهند شد و سزای ظالم آتش است. پس با تضرع می‌گویند «...سبحانک فقنا عذاب النار» ما را از آتش دور دار.

 

رَّبَّنَا إِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِیًا یُنَادِی لِلإِیمَانِ أَنْ آمِنُواْ بِرَبِّكُمْ فَآمَنَّا رَبَّنَا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا

وَ كَفِّرْ عَنَّا سَیِّئَاتِنَا وَ تَوَفَّنَا مَعَ الأبْرَارِ³

پروردگارا، ما شنیدیم كه دعوتگرى به ایمان فرا مى‏خواند كه: «به پروردگار خود ایمان آورید»، پس ایمان آوردیم. پروردگارا، گناهان ما را بیامرز، و بدیهاى ما را بزداى و ما را در زمره نیكان بمیران.

آن منادی رسول خدا «صلی‌الله علیه وآله و سلم» است که آنها را به اموری از جانب پروردگار آگاه می‌کند و از گناهان برحذر داشته و به مغفرت و رحمت و خصوصیات بهشت و وعده‌های الهی ترغیب می‌کند.

آنها سخن منادی را شنیده و قبول می‌كنند و از پروردگارشان بخشش خطاها و همراهی با ابرار را در سرای آخرت می‌خواهند. آرزومند بهشت و رحمتند و آنچه به رسولان الهی وعده داده شده.

فاَستجَابَ لَهُمْ رَبُّهُمْ أَنِّی لاَ أُضِیعُ عَمَلَ عَامِلٍ مِّنكُم مِّن ذَكَرٍ أَوْ أُنثَى بَعْضُكُم مِّن بَعْضٍ فَالَّذِینَ هَاجَرُواْ وَأُخْرِجُواْ مِن دِیَارِهِمْ وَأُوذُواْ فِی سَبِیلِی وَ قَاتَلُواْ وَ قُتِلُواْ لأُكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَیِّئَاتِهِمْ وَ لأُدْخِلَنَّهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِی مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ ثَوَابًا مِّن عِندِ اللّهِ وَ اللّهُ عِندَهُ حُسْنُ الثَّوَابِ ⁴

پروردگارشان دعای آنها را مستجاب می‌گرداند. زیرا او كار هیچ كس را از بین نبرده و بی‌مزد نمی‌گذارد. او عمل مهاجران راه خدا و آنان که در راه او از سرزمین خود اخراج شده و مورد آزار و اذیت واقع شدند و آنان كه در راه خدا مبارزه کرده و کشته شدند را ضایع نمی‌گرداند. بلکه خطاهایشان را محو کرده، بهشت را ارزانیشان می‌كند كه ثواب نیکو در نزد اوست.

کلمه «ربّهم» در ابتدای این فراز، نشانه‌ی فوران رحمت الهی در حق این گروه است.

 

لذت سجده

 اگر کسى در تمام عمر خود، یک سجده واقعى انجام دهد، هیچ ضررى در دنیا نکرده است، به عبارت دیگر یک سجده واقعى که انسان در آن حال متوجه شود که در برابر چه کسى خودش را این‌طور ذلیل کرده، سود فراوانى نصیب او مى‌شود.

یکى از اعمال پسندیده‌اى که انسان، با آن ارزش پیدا مى‌کند و انسان را عوض مى‌کند، دلدادگى به سجده است.

کسى که از سجده کردن و عبودیت در درگاه خدا لذت مى‌برد، صاحب ارزش والایى است؛ چرا که طبق فرمایش _{^{حضرت امام رضا علیه‌السلام، اقرب ما یکون العبد من اللّه عزوجل و هو ساجد؛1}} یعنىنزدیک‌ترین حالى که براى بنده نسبت به خداى متعال است، حالت سجده است.

 هر کس مى‌تواند تجربه و آزمایش کند که این عمل چقدر در زندگى ما ارزشمند و مفید است. بى‌شک لذت و حلاوت سجده در دلى که دلدادگى به دنیا را همراه داشته باشد، به کام کسى که فریفته دنیا هست، پیدا نمى‌شود.

و نمى‌شود انسانى حبّ دنیا داشته باشد، آن وقت سحرخیز باشد و از عبادت خدا لذت ببرد.

در اصول کافى از _{^{حضرت امام صادق علیه‌السلام}} روایتى نقل شده که  _{^{جعل الخیر کله فى بیت و جعل مفتاحه الزهد فى الدنیا}} ؛ یعنى تمام سعادت‌ها در جایى قرار گرفته و درش را هم بسته‌اند، حالا چه کلیدى هست که این سعادت‌ها را مى‌تواند به روى انسان باز کند؟ امام مى‌فرمایند: زهد و بى‌تعلقى نسبت به دنیا.

همین‌طور _{^{حضرت امام صادق علیه‌السلام مى‌فرمایند: حرام على قلوبکم ان تعرف حلاوة الایمان حتى تزهد فى الدنیا؛}} 2یعنى حرام است بر شما که حلاوت ایمان را بچشید، مگر این‌که به دنیا بى‌توجه باشید.

اسلام دین اعتدال است و این‌گونه توصیه‌هاى معصومین علیهم‌السلام براى این است که ما را از شیفتگى بیش از حد دنیا نجات دهند و ارزش‌هاى والاتر را به ما معرفى نمایند که ما را بالاتر ببرد، تا در منجلات دنیا گرفتار نشویم؛ و گرنه اسلام با دنیا داشتن مخالف نیست.

یک روایتى در این زمینه از _{^{حضرت عیسى بن مریم علیه‌السلام منقول است که  بحق اقول لکم، کما ینظر المریض الى الطعام فلایلتذّ به من شدة الوجع کذلک صاحب الدنیا لایلتذ بالعبادة و لایجد حلاوتها مع ما یجده من حلاوة الدنیا}} ؛3 یک مطلب صددرصد درست براى شما مى‌گویم که اگر بهترین و خوشمزه‌ترین غذاها را جلوى مریض بگذارند، او از چنین غذایى لذت نمى‌برد و ناراحت هم مى‌شود چون با بدن او سازگارى ندارد.

پس همین‌طور انسانى که فریفته و دلداده دنیاست، نفرت از عبادت برایش حاصل مى‌شود.

بحث درباره ارزش سجده بود، _{^{امام صادق علیه‌السلام در حدیثى مى‌فرمایند: ما خسر واللّه من اتى بحقیقة السجود و لو کان فى العمر مرة واحدة؛}} 4یعنى اگر کسى در تمام عمر خود، یک سجده واقعى انجام دهد، هیچ ضررى در دنیا نکرده است، به عبارت دیگر یک سجده واقعى که انسان در آن حال متوجه شود که در برابر چه کسى خودش را این‌طور ذلیل کرده، سود فراوانى نصیب او مى‌شود.

طبق این روایت اگر کسى از سجده کردن احساس لذت نماید، دلیل بر این است که حبّ دنیایى در عمق جان او متمرکز نشده است.

یکى از علماى جهرم نقل مى‌فرمود که مرحوم شیخ محمدحسین یکى از علماى بزرگ نجف، همیشه یک ساعت قبل از اذان صبح بیدار بوده و سجده داشته و فرموده که انوارى مرا در آن زمان احاطه مى‌کرد.

نتیجه این‌که اگر انسان وقت خودش را صرف این ارزش‌ها کند، به طرف خوشبختى و سعادت حرکت کرده است و به دنبال این است که حبّ دنیا و دلدادگى را از درونش تهى نماید؛ کما این‌که حضرت على‌بن الحسین علیهماالسلام در دعاى ابوحمزه عرض مى‌کند:

_{^{الهى اخرج حب الدنیا من قلبى و اجمع بینى و بین المصطفى و آله}}

 سخنرانی آیةاللّه شبزنده دار جهرمى

 

جلوی این ر سانه رو یکی بگیره داره کجا میره

رسانه دینی، رسانه ی که ما امروز نداریم

 

 رسانه دینی :بر رعایت هنجارهای حاکم بر جامعه اسلامی و عمل به کارکردهای تعریف شده برای تمامی رسانه ها ، خود را در مقابل خداوند مسوول و رساندن پیامهای او را وظیفه اصلی خود می داند.

 

 رسانه ای که هنجارها ، قوانین و مناسبت های یک جامعه اسلامی را رعایت می کند ، رسانه ای مجاز برای این جامعه شناخته می شود ..

رسانه های اسلامی ، علاوه بر کارکردهای عمومی که تمامی رسانه ها دارند ، از کارکردهای ویژه ای نیز برخوردارند. در جامعه اسلامی ، رسانه می تواند بهترین ابزار برای امر به معروف و نهی از منکر باشد. با استفاده از قابلیت های خود می تواند معروف را بسازد، به تصویر بکشد، معروف کند و حتی امر به آن را نیز انجام دهد. یعنی هر دو نقش ساخته شدن و مشهور شدن و همچنین نقش اعمال کنترل غیررسمی را در کنار هم ایفا کند.

 با این نگاه ، فعالیت در رسانه جامعه اسلامی واجب کفایی محسوب می شود.

 

رسانه دینی رسانه ای که به طور مشخص و تخصصی به مسائل دینی می پردازد خودش را در مقابل خداوند مسوول می داند، نه در مقابل آگهی دهندگان ، مشتریان یا دولت.چنین رسانه ای حتی برای جذب مخاطب هم در جهت رضایت خداوند عمل می کند، بنابراین مهمترین ویژگی یک رسانه دینی این است که گردانندگان این رسانه بالذات خودشان را در مقابل خداوند مسوول می بینند و رساندن پیامهای او را به عنوان یک پیامبر و پیام آور وظیفه خود می دانند. رسانه دینی بر مبنای اقتصاد بازار آزاد یا رسانه تجاری عمل نمی کند.

 

رسانه اسلامی در آگاهی بخشی و علم آموزی باید تمامی ضوابط دینی و اخلاقی بین معلم و متعلم را رعایت کند. به این ترتیب ، در چنین رسانه ای باید علاوه بر برخورداری از برخی مسائل(آموزش و...) ، به مواردی که در جامعه اسلامی به آنها تاکید شده است ، مانند دانستن احکام شرعی مورد نیاز نیز بیش از پیش پرداخته شود.

با توجه به مباحث ارائه شده ، می توان گفت رسانه های اسلامی در مقایسه با دیگر رسانه ها، کارکردهای مشابه با مبنایی متفاوت دارند. به این معنا که در رسانه های اسلامی مبنای تمامی کارکردها دینی است.

اگر دین را به معنای راه و رسم زندگی بدانیم ، هیچ امری خارج از دین معنا ندارد ، در این معنای اعم ، اگر علوم اسلامی را به معنای تمامی علوم موردنیاز جامعه اسلامی بدانیم ، آن گاه نشریه طراحی داخلی ، استخوان شناسی ، گل و گیاه و غیره را نیز می توانیم در معنای عام علوم دینی جای دهیم و بگوییم که در یک کشور اسلامی ، تمام اهداف و برنامه ها باید حول محور دین ، به معنای عام آن ، شکل بگیرد. از طرفی ، دین معنای خاصی نیز دارد. مانند مناسک ، احکام ، معارف و اخلاق دینی ، در این بخش هم رسانه می تواند با تحقیقات ، اولویت بندی ها و سیاست گذاری های مناسب ، پاسخگوی نیازها و سلایق مختلف مخاطبان خود باشد. مثلا اگر در جامعه ای تقاضای آشنایی عمیق تر با معارف دینی وجود داشته باشد ، رسانه هم باید به آن بپردازد، چه در قالب یک شبکه اختصاصی دینی ، چه در قالب برنامه های متفاوت در شبکه های عمومی.

تفاوت اصلی رسانه دینی با دیگر رسانه ها، در این است که رسانه دینی در اساس ، با هدفگذاری و هنجاری های حاکم بر رسانه تعریف می شود. رسانه دینی رسانه ای که به طور مشخص و تخصصی به مسائل دینی می پردازد خودش را در مقابل خداوند مسوول می داند، نه در مقابل آگهی دهندگان ، مشتریان یا دولت.

چنین رسانه ای حتی برای جذب مخاطب هم در جهت رضایت خداوند عمل می کند، بنابراین مهمترین ویژگی یک رسانه دینی این است که گردانندگان این رسانه بالذات خودشان را در مقابل خداوند مسوول می بینند و رساندن پیامهای او را به عنوان یک پیامبر و پیام آور وظیفه خود می دانند. رسانه دینی بر مبنای اقتصاد بازار آزاد یا رسانه تجاری عمل نمی کند. در فرهنگ دینی همان طور که کار تجاری در مسجد معنا ندارد ، رسانه را هم نمی توان به حوزه رقابت های تجاری وارد کرد. رسانه دینی باید با وقف و حمایت های مالی مومنان اداره شود.شکل دادن به روابط میان مومنان وظیفه اصلی رسانه دینی است و مطمئنا عمده مخاطبان یک رسانه دینی ، مومنان به آن دین هستند و کارکردهای این رسانه هم باید در راستای نیازهای این افراد شکل بگیرد.

؛امروزه وظیفه رسانه شد بی دین کردن افراد دین دار.

.

رسانه دینی وظیفه ترویج دین و استحکام و تثبیت عقیده مومنان را به عهده دارد و مطالعات نشان داده رسانه هایی که برای تبلیغ به میدان رسانه ای وارد شده اند ، ضریب موفقیت پایینی داشته اند زیرا مخاطبان معمولا آن چیزی را انتخاب می کنند که دوست دارند. دعوت و تبلیغی که به تغییر دین بینجامد کار مبلغان رودررویی است که وارد زندگی افراد می شود نه رسانه ها.توانایی مدیریت ، شناخت رسانه و اقتضاهای آن و همچنین شناخت کافی از دین ، سه عنصر لازم برای مدیریت درست و موفق یک رسانه دینی است.

رسانه های دینی مانند رادیو معارف ، نشریات مختلف مذهبی و غیره درکشور وجود دارد. هر چند در این میان شبکه قرآن سیما نتوانسته است به دلایل مختلف به شبکه ای مطلوب ، در حوزه رسانه های تصویری تبدیل شود اما به طور کلی می توان گفت رادیو و تلویزیون کشور ما به دلیل التزام به اصول شرعی و هدفگذاری های مبتنی بر عقاید دینی پاکترین ، دینی ترین و سالمترین رسانه های عمومی جهان است ؛ هر چند تا رسیدن به شبکه های دینی مطلوب فاصله قابل توجهی دارد.

بی دینی که در تلوزیون وسینماهای ما وجود داره آدم کمتر تشخیص می ده که این ها شبکه های ماهواره ی یا تلوزیون یه مملکت اسلامی.

بسم الله الرحمن الرحیم

اشهدان علی ولی الله

هشدارها ی مولا

نکاتی که خیلی ها امروز فراموش کرده اند

۱- هشدار از خون ناحق

از خونریزی بپرهیز، و از خون ناحق پروا کن، که هیچ چیز همانند خون ناحق، کیفر الهی را نزدیک، مجازات را بزرگ، و نابودی نعمت‎ها را سرعت، و زوال حکومت را نزدیک نمی‎گرداند، و روز قیامت خدای سبحان قبل از رسیدگی اعمال بندگان، نسبت به خون‎های ناحق ریخته شده داوری خواهد کرد، پس با ریختن خونی حرام، حکومت خود را تقویت مکن. زیرا خون ناحق، حکومت را سست، و پست، و بنیاد آن را برکنده به دیگری منتقل سازد و تو نه در نزد من، و نه در پیشگاه خداوند، عذری در خون ناحق نخواهی داشت، چرا که کیفر آن قصاص است و از آن گریزی نیست، اگر به خطا خون کسی ریختی، یا تازیانه یا شمشیر، یا دستت دچار تندروی شد، که گاه مشتی سبب کشتن کسی می‎گردد، چه رسد به بیش از آن، مبادا غرور، قدرت تو را از پرداخت خون‎بهاء به بازماندگان مقتول باز دارد!

2- هشدار از خودپسندی

مبادا هرگز! دچار خودپسندی گردی! و به خوبی‎های خود اطمینان کنی، و ستایش را دوست داشته باشی، که اینها همه از بهترین فرصت‎های شیطان برای هجوم آوردن به توست، و کردار نیک، نیکوکاران را نابود سازد.

3- هشدار از منت گذاری

مبادا هرگز با خدمت‎هایی که انجام دادی بر مردم منت گذاری، یا آن چه را انجام داده‎ای بزرگ بشماری، یا مردم را وعده‎ای داده، سپس خلف وعده نمایی، منت نهادن، پاداش نیکوکاری را از بین می‎برد، و کاری را بزرگ شمردن، نور حق را خاموش گرداند، و خلاف وعده عمل کردن، خشم خدا و مردم را برمی‎انگیزاند که خدای بزرگ فرمود:

«دشمنی بزرگ نزد خدا آن که بگویید و عمل نکنید.»

4- هشدار از شتابزدگی

مبادا هرگز در کاری که وقت آن فرا نرسیده شتاب کنی، یا کاری که وقت آن رسیده سستی ورزی، و یا در چیزی که روشن نیست ستیزه‎جویی نمایی و یا در کارهای روشن کوتاهی کنی، تلاش کن تا هر کاری را در جای خود، و در زمان مخصوص به خود، انجام دهی.

5- هشدار از امتیاز خواهی

مبادا هرگز در آن چه که با مردم مساوی هستی امتیازی خواهی، و از اموری که بر همه روشن است، غفلت نداشته باش، زیرا به هر حال نسبت به آن در برابر مردم مسئولی، و به زودی پرده از کارها یک سو رود، و انتقام ستمدیده از تو باز می‎گیرند، باد غرورت، جوشش خشمت، تجاوز دستت، تندی زبانت، را در اختیار خود گیر، و با پرهیز از شتاب‎زدگی، و فرو خوردن خشم، خود را آرامش ده تا خشم فرو نشیند و اختیار نفس در دست تو باشد. و تو بر نفس مسلط نخواهی شد مگر با یاد فراوان قیامت، و بازگشت به سوی خدا. آن چه بر تو لازم است آن که، حکومت‎های دادگستر پیشین، سنت‎های با ارزش گذشتگان، روش‎های پسندیده رفتگان، و آثار پیامبر و واجباتی که در کتاب خداست را همواره به یاد آوری و به آن چه عمل کرده‎ایم پیروی کنی.

برای پیروی از فرامین این عهدنامه‎ای که برای تو نوشته‎ام، و با آن حجت را بر تو تمام کرده‎ام، تلاش کن، زیرا اگر نفس سرکشی کرد و بر تو چیزه شد عذری نزد من نداشته باشی. از خداوند بزرگ با رحمت گسترده، و قدرت برترش در انجام تمام خواسته‎ها، درخواست می‎کنیم که به آن چه موجب خسنودی اوست ما و تو را موفق فرماید، که نزد او و خلق او، دارای عذری روشن باشیم، برخوردار از ستایش بندگان، یادگار نیک در شهرها، رسیدن به همه نعمت‎ها، و کرامت‎ها بوده و این که پایان عمر من و تو را به شهادت و رستگاری ختم فرماید، که همانا ما به سوی او باز می‎گردیم، با درود به پیامبر اسلام و اهل‎بیت پاکیزه و پاک او، درودی فراوان و پیوسته. والسلام

 

بسم الله الرخمن الرحیم

بندگی خدا

سوال: بعضی اوقات که انسان در خطر می افتد و هیچ راهی پیدا نمی کند، خدای خود را احساس می کند؛ چه باید کرد که این حالت در حال اختیار هم برای انسان وجود داشته باشد؟
« بندگی خدا، بندگی خدا فقط نماز و روزه نیست؛ انسان باید در هر حرکتی حساب خدا را داشته باشد. مثلاً اگر برای رضای خدا این جا آمده اید، این هم مثل عبادت و نماز است. یعنی هر کاری باید برای خدا باشد. باید از راه بندگی خدا رفت. »

سوال: شما فرموده بودید که اگر انسان بندگی خدا کرد، نفس او الهی می شود، بفرمایید حقیقت بندگی چیست؟
« حقیقت بندگی، اخلاص است. یعنی اگر همه چیز و همه کار را برای خدا انجام دادید و بقیه را پوچ بدانید، این اخلاص و بندگی است. »
منبع(صالحین- آیت الله بهاءدینی)

(با لینک روی علامت وارد سایت شوید)